انواع بازی پوکر – آشنایی با معروف ترین بازی های Poker

وقتی اسم پوکر می‌آید، خیلی‌ها بلافاصله میز Texas Hold’em را تصور می‌کنند؛ دو کارت در دست هر بازیکن و چند کارت مشترک وسط میز. اما هولدم فقط یکی از اعضای یک خانواده بزرگ است. در بعضی مدل‌های پوکر چهار کارت می‌گیرید، در بعضی اصلاً کارت مشترکی روی میز وجود ندارد و حتی بازی‌هایی هستند که هدفشان ساختن «ضعیف‌ترین» دست ممکن است.

به همین دلیل، وقتی از انواع بازی پوکر صحبت می‌کنیم در واقع درباره مجموعه‌ای از بازی‌ها حرف می‌زنیم که پایه مشترکی دارند، اما نحوه توزیع کارت، تشکیل دست نهایی و روند بازی در آن‌ها می‌تواند کاملاً متفاوت باشد.

برای شناخت پوکر، لازم نیست قوانین ده‌ها مدل ناشناخته را حفظ کنید. شناخت چند خانواده اصلی و معروف‌ترین بازی‌های هرکدام، تصویر بسیار خوبی از این دنیای متنوع به شما می‌دهد.

خانواده‌های اصلی بازی پوکر

مدل‌های پوکر زیادند و نمی‌توان برای آن‌ها یک تعداد ثابت اعلام کرد؛ چون علاوه بر بازی‌های شناخته‌شده، نسخه‌های محلی و ترکیبی متعددی هم وجود دارد. با این حال، تعداد زیادی از مدل‌های معروف را می‌توان در سه خانواده اصلی قرار داد: Community Card، Stud و Draw.

در Community Card Poker بخشی از کارت‌ها روی میز قرار می‌گیرند و همه بازیکنان می‌توانند از آن‌ها برای تشکیل دست خود استفاده کنند. Texas Hold’em و Omaha شناخته‌شده‌ترین نمونه‌های این گروه هستند.

در Stud Poker خبری از مجموعه کارت مشترک به سبک هولدم نیست. بازیکنان کارت‌های مخصوص خودشان را دریافت می‌کنند و معمولاً بخشی از این کارت‌ها برای دیگران قابل مشاهده است. Seven Card Stud مثال معروف این خانواده محسوب می‌شود.

در Draw Poker بازیکن ابتدا یک دست کارت دریافت می‌کند و بعد این فرصت را دارد که تعدادی از کارت‌هایش را کنار بگذارد و کارت جدید بگیرد. Five Card Draw احتمالاً آشناترین نمونه آن است.

البته بعضی انواع پوکر دقیقاً در این دسته‌بندی ساده جا نمی‌شوند. بازی‌های ترکیبی مانند H.O.R.S.E. نمونه خوبی هستند؛ چون در جریان یک بازی، چند مدل مختلف پوکر به‌نوبت اجرا می‌شوند.

Texas Hold’em؛ مدلی که بیشتر مردم با آن پوکر را می‌شناسند

Texas Hold’em نقطه آشنایی بسیاری از افراد با پوکر است. ساختار آن در نگاه اول ساده به نظر می‌رسد: هر بازیکن دو کارت اختصاصی دریافت می‌کند که فقط خودش آن‌ها را می‌بیند و در طول دست، مجموعاً پنج کارت مشترک روی میز قرار می‌گیرد.

سه کارت اول به‌صورت هم‌زمان و در مرحله‌ای به نام Flop باز می‌شوند. کارت چهارم Turn و کارت پنجم River است.

در پایان، بازیکن برای ساختن بهترین دست پنج‌کارتی ممکن می‌تواند از ترکیب کارت‌های شخصی و کارت‌های مشترک استفاده کند. نکته جالب این است که الزام ندارد حتماً هر دو کارت شخصی خود را وارد دست نهایی کند؛ حتی در بعضی موقعیت‌ها ممکن است بهترین دست بازیکن فقط با پنج کارت روی میز تشکیل شده باشد.

سادگی قواعد پایه و در عین حال تنوع موقعیت‌هایی که در طول یک دست شکل می‌گیرد، باعث شده Hold’em در میان معروف‌ترین مدل‌های پوکر قرار بگیرد.

اما همین قوانین را نباید به همه بازی‌های Community Card تعمیم داد. کافی است سراغ Omaha برویم تا تفاوت مشخص شود.

Omaha Poker؛ چهار کارت در دست، اما آزادی کمتر برای انتخاب

اولین چیزی که در Omaha جلب توجه می‌کند تعداد کارت‌های شخصی است. در نسخه رایج بازی، هر بازیکن به‌جای دو کارت، چهار کارت اختصاصی دریافت می‌کند و پنج کارت مشترک نیز به شکلی مشابه Texas Hold’em روی میز قرار می‌گیرد.

ممکن است در نگاه اول تصور کنید داشتن چهار کارت یعنی آزادی بیشتری برای ساخت دست نهایی دارید؛ اما یک قانون مهم جلوی این موضوع را می‌گیرد.

در Omaha باید برای تشکیل دست پنج‌کارتی خود دقیقاً از دو کارت شخصی و دقیقاً سه کارت مشترک استفاده کنید.

فرض کنید چهار کارت در دست دارید و چهار کارت هم‌خال روی میز دیده می‌شود. اگر فقط یک کارت از همان خال در دست شما باشد، نمی‌توانید با تکیه بر آن یک Flush بسازید؛ چون برای دست نهایی مجبورید دو کارت از چهار کارت شخصی خود را استفاده کنید.

همین یک تفاوت، Omaha را از نظر نحوه خواندن دست‌ها با Texas Hold’em متفاوت می‌کند. شباهت ظاهری این دو بازی گاهی باعث می‌شود کسی که از Hold’em وارد Omaha شده، در دست‌های اول اشتباه کند و تصور کند همان قواعد ساخت دست در هولدم اینجا هم برقرار است.

Omaha Hi-Lo؛ یک Pot و احتمال دو برنده

Omaha Hi-Lo یا Omaha Eight-or-Better ساختار اصلی Omaha را حفظ می‌کند، اما مفهوم دیگری را وارد بازی می‌کند: Pot می‌تواند میان بهترین دست High و بهترین دست Low واجد شرایط تقسیم شود.

یعنی یک بازیکن ممکن است بهترین دست معمولی را داشته باشد و بازیکنی دیگر با ترکیب کارت‌های پایین، بخش Low را به دست بیاورد.

در نسخه رایج Eight-or-Better، دست Low باید شرایط مشخصی داشته باشد و اگر هیچ بازیکنی Low واجد شرایط نسازد، کل Pot به بهترین High Hand می‌رسد.

این ساختار باعث می‌شود هنگام نگاه کردن به کارت‌ها فقط به ساخت دست‌های قوی معمولی فکر نکنید؛ ممکن است یک ترکیب از دو زاویه مختلف ارزش داشته باشد.

Seven Card Stud؛ وقتی کارت مشترک از میز حذف می‌شود

برای کسی که فقط Texas Hold’em دیده، Seven Card Stud در ابتدا کمی غریبه به نظر می‌رسد.

اینجا آن پنج کارت مشترک وسط میز را نداریم. هر بازیکن در طول دست تا هفت کارت مخصوص خودش دریافت می‌کند؛ برخی کارت‌ها به‌صورت بسته و بعضی به‌صورت رو به بالا هستند.

در پایان نیز بهترین ترکیب پنج‌کارتی از میان کارت‌های بازیکن تعیین می‌شود.

همین کارت‌های رو شده بخش مهمی از فضای Stud را می‌سازند. شما تنها به کارت‌های خودتان نگاه نمی‌کنید؛ بخشی از اطلاعات مربوط به دست رقیبان هم روی میز دیده می‌شود.

در Hold’em همه به یک مجموعه کارت مشترک نگاه می‌کنند، اما در Seven Card Stud وضعیت هر بازیکن شکل متفاوتی دارد. به همین دلیل تجربه بازی حتی برای فردی که قوانین و رتبه‌بندی دست‌های پوکر را بلد است، متفاوت خواهد بود.

Five Card Draw؛ همان تصویر کلاسیک پوکر

اگر در فیلم‌های قدیمی دیده‌اید کسی چند کارت را کنار می‌گذارد و می‌گوید «سه کارت»، احتمالاً چیزی شبیه Draw Poker را دیده‌اید.

در Five Card Draw، هر بازیکن ابتدا پنج کارت دریافت می‌کند. بعد از مرحله اولیه، بازیکن می‌تواند تعدادی از کارت‌هایش را کنار بگذارد و به همان تعداد کارت تازه دریافت کند.

فرض کنید دست شما شامل یک جفت شاه و سه کارت نامرتبط است. ممکن است تصمیم بگیرید آن سه کارت را کنار بگذارید و سه کارت جدید بگیرید، با این امید که ترکیب نهایی بهتر شود.

برخلاف Hold’em، کارت مشترکی وجود ندارد که همه بتوانند وضعیت آن را ببینند. همین مسئله باعث می‌شود اطلاعات مستقیم کمتری از دست حریفان وجود داشته باشد.

Five Card Draw از ساده‌ترین نمونه‌ها برای فهم مفهوم Draw Poker است و تفاوتش با Community Card Poker خیلی زود قابل مشاهده می‌شود.

Razz؛ این بار دست پایین‌تر اهمیت دارد

Razz یکی از آن مدل‌هایی است که اگر با ذهنیت پوکر معمولی وارد آن شوید، باید زاویه نگاهتان را عوض کنید.

این بازی از خانواده Stud است، اما هدف اصلی ساختن بهترین Low Hand است. به زبان ساده، بازیکن به دنبال ترکیبی از کارت‌های پایین می‌گردد، نه دست‌هایی مثل Full House یا Four of a Kind که در بسیاری از انواع دیگر پوکر ارزش بالایی دارند.

ساختار توزیع کارت آن به Seven Card Stud شباهت دارد، ولی هدف نهایی متفاوت است.

همین تغییر جهت ساده نشان می‌دهد اصطلاح «پوکر» تا چه اندازه می‌تواند بازی‌های متفاوتی را شامل شود. قواعد پایه کارت‌ها ممکن است آشنا باشند، اما چیزی که دست برنده را تعیین می‌کند عوض شده است.

Short Deck Poker؛ وقتی بخشی از دسته کارت حذف می‌شود

Short Deck Poker که با نام Six Plus Hold’em نیز شناخته می‌شود، از نظر ظاهر به Texas Hold’em نزدیک است، اما یک تغییر اساسی دارد: دسته کارت کوچک‌تر شده است.

در نسخه رایج، کارت‌های ۲ تا ۵ از دسته استاندارد حذف می‌شوند و بازی با ۳۶ کارت ادامه پیدا می‌کند.

حذف این کارت‌ها فقط یک تغییر ظاهری نیست. وقتی تعداد کارت‌های موجود و ترکیب دسته تغییر کند، احتمال ساخته‌شدن دست‌های مختلف هم تغییر خواهد کرد.

به همین دلیل نباید تمام برداشت‌های احتمالاتی Texas Hold’em را بدون تغییر به Short Deck منتقل کرد. حتی ترتیب ارزش بعضی دست‌ها می‌تواند بسته به قوانین محل برگزاری یا نسخه مورد استفاده تفاوت داشته باشد؛ بنابراین قبل از بازی باید Rules همان نسخه بررسی شود.

Pineapple Poker؛ یک کارت اضافه که باید خیلی زود از آن خداحافظی کنید

Pineapple از آن مدل‌هایی است که برای بازیکن Hold’em سریع قابل درک است.

به‌جای دو کارت، هر بازیکن در شروع سه کارت شخصی می‌گیرد. اما قرار نیست هر سه را تا پایان نگه دارد. در نسخه رایج Pineapple، بازیکن پیش از Flop یکی از سه کارت را کنار می‌گذارد و پس از آن بازی تقریباً با ساختار Hold’em ادامه پیدا می‌کند.

همین انتخاب اولیه می‌تواند جالب باشد.

فرض کنید سه کارت ابتدایی شما دو کارت بسیار هماهنگ و یک کارت نسبتاً مناسب دیگر هستند. پیش از اینکه Flop را ببینید باید تصمیم بگیرید کدام کارت برای ادامه دست ارزش کمتری دارد.

در نتیجه Pineapple از یک طرف حس آشنای Hold’em را دارد و از طرف دیگر یک تصمیم اضافه در همان ابتدای دست ایجاد می‌کند.

Crazy Pineapple؛ همان ایده، اما تصمیم کمی دیرتر گرفته می‌شود

Crazy Pineapple بسیار شبیه Pineapple است. باز هم سه کارت شخصی دریافت می‌کنید و در نهایت باید یکی را کنار بگذارید.

فرق مهم در زمان کنار گذاشتن کارت است.

در Pineapple این کار قبل از Flop انجام می‌شود، اما در Crazy Pineapple ابتدا Flop را می‌بینید و سپس یکی از سه کارت خود را کنار می‌گذارید.

این تغییر کوچک روی تصمیم‌گیری تأثیر زیادی دارد. در Crazy Pineapple هنگام انتخاب کارت قابل حذف، سه کارت مشترک Flop را دیده‌اید و اطلاعات بیشتری در اختیار دارید.

همین مثال خوبی است از اینکه گاهی برای ایجاد یک مدل جدید پوکر لازم نیست همه قوانین تغییر کنند؛ جابه‌جایی زمان یک تصمیم می‌تواند ماهیت یک بازی را تا حد قابل توجهی عوض کند.

H.O.R.S.E. Poker؛ وقتی قرار نیست تمام بازی را با یک مدل ادامه دهید

H.O.R.S.E. با موارد قبلی کمی فرق دارد. این اسم به یک مدل منفرد با مجموعه قوانین ثابت مثل Texas Hold’em اشاره نمی‌کند؛ بلکه یک Mixed Game است که چند نوع پوکر در آن به‌صورت چرخشی بازی می‌شوند.

حروف H.O.R.S.E. در ساختار رایج به این بازی‌ها اشاره دارند:

• H: Hold’em
• O: Omaha Hi-Lo
• R: Razz
• S: Seven Card Stud
• E: Seven Card Stud Eight-or-Better

بنابراین بازیکن نمی‌تواند تمام مدت فقط با منطق Hold’em بازی کند. با تغییر دور، نوع بازی هم تغییر می‌کند و قوانین و هدف دست باید دوباره در نظر گرفته شود. ساختار H.O.R.S.E. به‌عنوان ترکیبی از این پنج بازی در مسابقات WSOP نیز استفاده شده است.

این مدل نمونه خوبی از Mixed Poker است؛ یعنی جایی که آشنایی با چند سبک مختلف اهمیت پیدا می‌کند.

مقایسه انواع بازی پوکر در یک نگاه

نوع بازی	کارت شخصی	کارت مشترک	ویژگی اصلی	تفاوت شاخص
Texas Hold’em	۲ کارت	دارد	ساخت بهترین دست با کارت‌های شخصی و مشترک	رایج‌ترین ساختار Community Card
Omaha	۴ کارت	دارد	استفاده دقیقاً از ۲ کارت شخصی و ۳ کارت مشترک	محدودیت خاص در ساخت دست
Omaha Hi-Lo	۴ کارت	دارد	امکان تقسیم Pot میان High و Low	وجود دست Low واجد شرایط
Seven Card Stud	تا ۷ کارت	ندارد	ترکیبی از کارت‌های باز و بسته	نبود Community Cards
Five Card Draw	۵ کارت	ندارد	امکان تعویض تعدادی از کارت‌ها	ساختار کلاسیک Draw
Razz	تا ۷ کارت	ندارد	هدف ساخت Low Hand	منطق معکوس نسبت به بسیاری از مدل‌ها
Short Deck	۲ کارت	دارد	استفاده از دسته کوچک‌تر	حذف کارت‌های پایین دسته
Pineapple	ابتدا ۳ کارت	دارد	حذف یک کارت قبل از Flop	یک کارت ابتدایی بیشتر از Hold’em
Crazy Pineapple	ابتدا ۳ کارت	دارد	حذف یک کارت بعد از Flop	تصمیم‌گیری پس از دیدن Flop
H.O.R.S.E.	متغیر	متغیر	ترکیب چند بازی	قوانین بازی در طول مسابقه تغییر می‌کند

تفاوت انواع پوکر فقط در تعداد کارت‌ها نیست

با کنار هم گذاشتن این مدل‌ها، تفاوت اصلی آن‌ها واضح‌تر می‌شود.

Texas Hold’em و Omaha هر دو Community Card هستند و پنج کارت مشترک دارند، اما نحوه استفاده از کارت‌های شخصی در آن‌ها یکسان نیست. بازیکن Hold’em آزادی بیشتری در انتخاب ترکیب نهایی دارد، در حالی که Omaha او را مجبور می‌کند دقیقاً دو کارت از دست خودش استفاده کند.

Five Card Draw مسیر دیگری می‌رود. خبری از Flop و River نیست و بخش مهمی از بازی حول تصمیم برای نگه‌داشتن یا تعویض کارت‌های شخصی شکل می‌گیرد.

Seven Card Stud هم کارت‌های مشترک را کنار می‌گذارد و به‌جای آن بخشی از کارت‌های اختصاصی هر بازیکن را برای دیگران قابل مشاهده می‌کند.

بعد Razz را داریم که حتی تعریف یک «دست خوب» را تغییر می‌دهد و Short Deck با دستکاری خود دسته کارت، شرایط احتمالاتی متفاوتی ایجاد می‌کند.

به همین دلیل سؤال «کدام نوع پوکر بهتر است؟» پاسخ واحدی ندارد. هر مدل ساختار و تجربه متفاوتی ارائه می‌دهد و انتخاب میان آن‌ها بیشتر به نوع بازی مورد علاقه بازیکن بستگی دارد.

جمع‌بندی – پوکر یک بازی نیست، یک خانواده از بازی‌هاست

اصطلاح Poker در عمل نام یک بازی واحد با قوانین ثابت نیست. زیر این عنوان، مدل‌هایی قرار گرفته‌اند که گاهی شباهت زیادی به یکدیگر دارند و گاهی فقط اصول پایه آن‌ها مشترک است.

Texas Hold’em و Omaha با Community Cards شناخته می‌شوند، Five Card Draw امکان تعویض کارت‌ها را وارد ماجرا می‌کند، Seven Card Stud ساختاری بدون کارت مشترک دارد و Razz تعریف متفاوتی از دست برنده ارائه می‌دهد. Pineapple و Crazy Pineapple با تغییر کوچکی در کارت‌های ابتدایی تجربه Hold’em را تغییر می‌دهند و H.O.R.S.E. چند مدل پوکر را در یک ساختار ترکیبی کنار هم قرار می‌دهد.

اگر هدف فقط شناخت انواع بازی پوکر باشد، همین تفاوت‌ها مهم‌ترین نکته‌اند: تعداد و نحوه توزیع کارت‌ها، وجود یا نبود Community Card، روش تشکیل دست نهایی و قوانینی که مشخص می‌کنند چه دستی برنده است.